در این نشست علیرضااحمدی خرم نویسنده و پژوهشگر ادبی در سخنانی با اشاره به اهمیت تصحیح متون ادبی در گذر زمان تصحیح شاهنامه را با توجه به کهن بودن متن شاهنامه و فاصله زمانی قدیمی ترین دستنویس موجود با زمان حیات فردوسی مورد اشاره قرار داده و ابراز داشت: فن تصحیح شاهنامه از اهمیت بسیاری برخوردار است زیرا عدم وجود نسخه دستنویس خود فردوسی و فراوانی کتابت و استنساخ از شاهنامه در گذر صدها سال و تنوع نسخه ها زمینه تغییرات در متن و دستبرد کاتبان را فراهم ساخته و شاهنامه را دچار تنوع در متن و واژگان ساخته است.

 

وی افزود: لزوم دستیابی به متنی پیراسته و. پرداخت شاهنامه از ابیات و واژگان جدید و دور از قلم فردوسی اهمیت تصحیح را مصاعف می کند.

وی با اشاره با لطمات وجود ابیات الحاقی در شاهنامه. گفت: وجود روایات و ابیات الحاقی در شاهنامه گاه آن چنان لطمه افرین است که بر قضاوت خواننده از فردوسی و جهان‌بینی او اثرات سوء می گذارد و به پیش داوری و کج فهمی از شاهنامه و فردوسی می انجامد.

 

در ادامه این نویسنده وپژوهشگر ادبی انواع نسخه های مهم شاهنامه را از ابتدا تا آخرین تصحیح متعلق به دکتر جلال خالقی مطلق مورد بررسی و مزایا و معایب آنها را مورد اشاره قرار داد و ابراز داشت: در گذر زمان و از قرن ۱۹ میلادی نسخه های مختلفی از شاهنامه در جهان تصحیح و ارائه شده که عمدتا مبتنی بر شیوه تصحیح علمی و مطابقت دستنویس ها و برگزیدن دستنویس ها به شکل علمی نبوده و یا تصحیح انتقادی نداشته اند حال آنکه در تصحیح شاهنامه تمی توان تنها متکی به نسخ محدود یا اقدم نسخ بود بلکه شیوه علمی را پیش گرفت که در برخی تصحیح های مصححین ایرانی این مهم لحاظ شده است .