بوشهری ها /علیرضا بخت امروز تعریف تازه‌ای از قهرمانی را به نمایش گذاشته است. او ثابت کرده که هیچ محدودیتی نمی‌تواند اراده‌ای استوار را متزلزل کند و انسان را از رسیدن به هدف بازدارد. قدم گذاشتن در مسیر ورزش حرفه‌ای برای این جوان برازجانی، آغاز راهی بود برای شناخت توانایی‌هایش، برخاستن پس از شکست و رسیدن به روزی که نامش در میان قهرمانان ایران بدرخشد. حالا مدال طلای بازی‌های پاراآسیایی آیچی–ناگویا، تازه‌ترین ثمره این ایستادگی است که پشت آن، سال‌ها تمرین و پشتکار و هدف‌گذاری قرار دارد.
این بار، نقطه اوج تلاش بخت در دیدار نهایی وزن منفی ۸۰ کیلوگرم کلاس K۴۴ پاراتکواندو در بازی‌های پاراآسیایی آیچی – ناگویا رقم خورد. این ملی‌پوش بوشهری مقابل «جئونگ هون جو» از کره‌جنوبی قرار گرفت و با پیروزی دو بر صفر، مدال طلا را از آن خود کرد. او در این رویارویی، دو راند متوالی را به سود خود پایان داد تا بدون نیاز به راند سوم، تکلیف قهرمانی را روشن کند و بر بلندترین سکوی این وزن بایستد.
بخت با پیروزی در راند نخست، گام اول را برای رسیدن به طلا برداشت؛ برتری که او را در موقعیت مناسب‌تری برای ادامه مسابقه قرار داد. با این حال، کار هنوز تمام نشده بود و نماینده کره‌جنوبی برای بازگشت به مبارزه، به پیروزی در راند دوم نیاز داشت. بخت در همین راند، با کسب ۱۲ امتیاز در برابر ۶ امتیاز حریف، فرصت جبران را از او گرفت و دومین پیروزی پیاپی خود را ثبت کرد. نتیجه نهایی دو بر صفر، پایان مبارزه‌ای بود که ملی‌پوش ایران اجازه نداد به راند تعیین‌کننده سوم کشیده شود.
ارزش این پیروزی زمانی بیشتر آشکار می‌شود که مسیر رسیدن بخت به فینال را مرور کنیم. او پیش از رویارویی با حریف کره‌ای، در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل «اوتابک اماتوف» از ازبکستان به میدان رفت و با پیروزی در دو راند، راهی نیمه‌نهایی شد. در این مرحله، مهدی پوررهنما، دیگر ملی‌پوش ایران، مقابل او قرار گرفت؛ دیداری که برخلاف مسابقه نخست، برای تعیین برنده به راند سوم کشیده شد و سرانجام با نتیجه دو بر یک به سود بخت پایان یافت.
عبور از این رقابت سه‌رانده، بخت را به یک قدمی مدال طلا رساند؛ فرصتی که او در دیدار پایانی از دست نداد. پیروزی برابر نماینده کره‌جنوبی، مسیر صعودش را کامل کرد تا پس از پشت سر گذاشتن حریف ازبکستانی و هم‌تیمی ایرانی، آخرین مانع قهرمانی را نیز کنار بزند. به این ترتیب، نام ورزشکاری از دشتستان در میان طلایی‌های این بازی‌ها ثبت شد.
اما فاصله برازجان تا سکوی نخست پاراآسیا، تنها با این سه مسابقه طی نشده! پشت این مدال، مسیری طولانی قرار دارد که از سال ۱۳۸۸ و آغاز فعالیت بخت در رده نونهالان شروع شد. او که متولد سال ۱۳۷۷ و دانش‌آموخته کارشناسی حسابداری دانشگاه آزاد برازجان است، در نخستین روزهای ورود به تکواندو، تصور دقیقی از حضور در میدان‌های جهانی و کسب مدال نداشت. آنچه بعدها این چشم‌انداز را تغییر داد، ادامه دادن، آموزش دیدن و تجربه کردن بود که از سال ۱۳۹۶ با عضویت او در تیم ملی، مسیرش وارد مرحله‌ای تازه شد.
این مسیر البته همواره با پیروزی همراه نبوده است. بخت در بیان تجربه‌هایش از دوره‌ای سخن گفته که ناکامی در رقابت‌ها، انگیزه او را کاهش داده بود؛ روزهایی که ادامه دادن، دشوارتر از قبل به نظر می‌رسید. با این حال، حمایت خانواده و مربیان، در کنار پشتکار شخصی به او کمک کرد از آن مقطع عبور کند و دوباره به هدف‌هایش بازگردد. از همین رو، طلای امروز او را باید در امتداد همان بازگشت دید؛ بازگشت ورزشکاری که اجازه نداد یک نتیجه نامطلوب، پایان آینده حرفه‌ای‌اش باشد.
در این بازگشت و پیشرفت، خانواده جایگاهی پررنگ داشته است. بخت از برادر بزرگ‌ترش به‌عنوان مشوق آغاز راه یاد می‌کند و حمایت خانواده را از عوامل اصلی موفقیت خود می‌داند. در کنار آنان، مربیان نیز قدم‌به‌قدم در شکل‌گیری توانایی‌های او نقش داشته‌اند؛ از علی میرشکاری در شهرستان و سیدجلال مردانی در استان تا مربیانی که در سطح ملی، هدایت و آماده‌سازی او را بر عهده داشته‌اند. قدردانی بخت از این همراهان، یادآور آن است که پشت یک مدال انفرادی، اغلب سال‌ها تلاش جمعی قرار دارد.
ثمره این همراهی، البته زمانی به نتیجه می‌رسد که ورزشکار نیز سهم خود را با جدیت ادا کند که به گفته خودش، حدود ۲۵ ساعت تمرین در هفته بوده است. چنین برنامه‌ای، بخشی از فرصت حضور در کنار خانواده و تفریح را می‌گیرد و زندگی روزمره را با الزامات ورزش حرفه‌ای تنظیم می‌کند. از این زاویه، مدالی که در پایان مسابقه بر گردن او می‌نشیند، حاصل ساعت‌هایی است که دور از هیاهوی رقابت، صرف تمرین و آماده‌سازی شده‌اند.
همین استمرار زمینه‌ای شده تا او امروز کارنامه پرافتخاری در پاراتکواندوی ایران داشته باشد. بخت که مدال برنز پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس را در کارنامه دارد، در ادامه مسیر خود به طلای قهرمانی آسیا در مغولستان، نقره مسابقات آزاد کره‌جنوبی و برنز پرزیدنت‌کاپ آسیا ۲۰۲۶ در پاکستان دست یافته است. طلای پاراآسیایی، فصل جدیدی در امتداد این موفقیت‌هاست که نشان می‌دهد او همچنان برای رقابت و رسیدن به جایگاه‌های بالاتر تلاش می‌کند.
حفظ چنین روندی برای ورزشکاری که مسئولیت شغلی نیز دارد، تنها به برنامه تمرینی وابسته نیست. حضور در اردوهای تیم ملی، آماده‌سازی برای مسابقات و اعزام‌های بین‌المللی به زمان و تمرکز نیاز دارد؛ الزاماتی که بدون همراهی محیط کار، می‌تواند به دغدغه‌ای جدی تبدیل شود. اینجاست که حمایت شرکت توسعه پلیمر کنگان از علیرضا بخت، به‌عنوان یکی از کارکنان خود معنایی امیدساز پیدا می‌کند.
بی‌شک تسهیل حضور در اردوها و مسابقات و توجه به آرامش شغلی این ورزشکار، کمک کرده میان مسئولیت کاری و فعالیت حرفه‌ای او تعارض کمتری ایجاد شود. چنین حمایتی، جایگزین استعداد و تلاش بخت نیست، اما زمینه‌ای فراهم می‌کند تا او بتواند توان خود را بهتر به کار بگیرد. تفاوت این رویکرد با تبریک پس از قهرمانی نیز در همین نکته است؛ همراهی موثر، پیش از مشخص شدن نتیجه آغاز می‌شود، در روزهایی که ورزشکار هنوز در حال آماده شدن برای رسیدن به سکوست.
در این میان، مهندس علی قاسم‌زاده، مدیرعامل شرکت توسعه پلیمر کنگان در تشریح نگاه این مجموعه به ورزش قهرمانی، بر همین پیوند میان حمایت سازمانی و رشد فردی تاکید کرده و افتخارآفرینی ورزشکاران را نماد اراده، انضباط و خودباوری می‌داند و می‌گوید: ما در توسعه پلیمر کنگان، ورزش قهرمانی را مدرسه‌ای برای پرورش روحیه تاب‌آوری، مسئولیت‌پذیری و هدفمندی می‌دانیم؛ ارزش‌هایی که بی‌شک در محیط کار نیز به رشد بهره‌وری سازمانی کمک شایانی می‌کند.
این نگاه، هنگامی ارزش بیشتری پیدا می‌کند که حمایت از ورزشکار، مقطعی نباشد و تنها به روزهای موفقیت محدود نشود. مسیر قهرمانی، دوره‌های افت و اوج دارد و ورزشکار برای عبور از هر دو، به ثبات و اطمینان نیازمند است. همراهی توسعه پلیمر کنگان با بخت، از این حیث توجه به ظرفیت انسانی فردی است که در کنار انجام مسئولیت شغلی، توانسته در عرصه‌ای دیگر نیز نماینده شایسته‌ای برای کشور و زادگاهش باشد.
اکنون طلای علیرضا بخت، نقطه تلاقی این تلاش و همراهی است؛ افتخاری که سهم نخست آن به اراده و ممارست خود او تعلق دارد و در کنار آن، نقش خانواده، مربیان و پشتیبانی محیط کار نیز دیده می‌شود. این تجربه گویای این حقیقت است که صنعتمی‌تواند با شناخت استعدادهای کارکنان و فراهم کردن فرصت رشد آن‌ها در افتخارآفرینی‌های اجتماعی و ورزشی نیز سهیم باشد.
برای جوانی که روزگاری در برازجان قدم به دنیای تکواندو گذاشت، ایستادن بر سکوی نخست پاراآسیا پاسخی به روزهای تردید و خستگی است؛ نشانی از اینکه استعداد، وقتی با پشتکار و حمایت همراه شود، فرصت شکوفایی می‌یابد. علیرضا بخت امروز با این پیروزی، فصل تازه‌ای در مسیر دشوار اما پرافتخار خود گشوده است.
| لینک مطلب: | http://booshehriha.ir/News/186849.html |