عملیات انتقام

بوشهری ها /عقربه‌های ساعت حوالی ۲ بعدازظهر دوشنبه ۳۱ شهریورماه ۱۳۵۹ را نشان می‌داد که سکوت داغ و شرجی‌زده آسمان بوشهر با غرش ناگهانی و نامتعارف میگ‌ها و سوخوهای رژیم بعث عراق شکسته شد. در همان دقایقی که پایگاه‌ها و فرودگاه‌های اصلی کشور از مهرآباد تا نوژه همدان زیر آتش هوایی قرار گرفته بودند، جنگنده‌های متجاوز با عبور از فراز خلیج فارس، باند پرواز و آشیانه‌های «پایگاه ششم شکاری بوشهر» نگهبان دیرین شاهرگ نفتی و آب‌های سرزمینی جنوب را آماج بمب‌های خود ساختند.

غبار و دودی غلیظ از باند فرودگاه برخاست؛ توهم طراحان حمله در بغداد این بود که شاهین‌های خلیج فارس روی زمین زمین‌گیر شده‌اند و آسمان ایران بی‌پناه مانده است.اما در دل آتش و آوار باند، روایتی دیگر در شرف شکل‌گیری بود. استحکام پناهگاه‌های بتنی و هوشیاری عوامل پایگاه مانع از آسیب به جنگنده‌های اصلی شد. هنوز دود ناشی از انفجارها در آسمان بوشهر پراکنده نشده بود که سالن عملیات پایگاه ششم شکاری، شاهد تبلور اراده‌ای پولادین گشت.

فرمانی قاطع از ستاد نیروی هوایی ابلاغ شد: تهاجم نباید حتی تا غروب بی‌پاسخ بماند. تیم‌های فنی و مهندسی پرواز با سرعتی باورنکردنی بخش‌های آسیب‌دیده باند را پاک‌سازی و آماده کردند و تکنسین‌های مهمات، بمب‌های سنگین را زیر بال‌های فانتوم‌های F-4E مستقر ساختند.کمتر از دو ساعت پس از تهاجم اولیه، در حالی که عقربه‌ها هنوز به ساعت ۱۶ نرسیده بودند، غرش پرصلابت موتورهای چهار فروند فانتوم ایرانی با کد پروازی «البرز» لرزه بر تن منطقه انداخت.

دسته‌ای از تیزپروازان شجاع با پیشگامی عقاب‌های پایگاه بوشهر از جمله دلاورانی چون شهید جهانگیر ابن‌یمین و همرزمانش از باند زخم‌خورده بوشهر اوج گرفتند و با پروازی متهورانه در ارتفاع پست از فراز آب‌های اروند گذشتند. مقصد، پایگاه هوایی فوق‌استراتژیک «شعیبیه» در حوالی بصره بود؛ کانون اصلی هدایت حملات هوایی دشمن به جنوب کشور.