بوشهری ها /در جغرافیایی که نبض اقتصاد و جریان دادههای صنعتی کشور با شبکههای پیشرفته ارتباطی و خطوط انتقال داده پیوند خورده است، هنوز مناطقی وجود دارند که در آنها ابتداییترین حق شهروندی عصر حاضر یعنی برقراری یک تماس تلفنی ساده یا دسترسی پایدار به اینترنت به چالشی فرساینده بدل شده است. روستای ساحلی «بساتین» و آبادیهای همجوار در بخش چاهمبارک عسلویه، این روزها بیش از آنکه طعم توسعه پیرامونی صنایع را بچشند، با قطعی مکرر آنتن تلفن همراه و اختلال گسترده در شبکه وب دستوپنجه نرم میکنند؛ مسئلهای که ابعاد آن از یک نارضایتی عمومی فراتر رفته و به گرهی کور در زیرساختهای عمومی منطقه بدل شده است.
آنچه اهالی بساتین در روزهای اخیر روایت میکنند، صرفاً کاهش سرعت در گشتوگذارهای مجازی نیست؛ فلج شدن ضربآهنگ روزمره زیست انسانی در عصر اتصالات است. هنگامی که پوشش رادیویی تلفن همراه قطع میشود یا به پایینترین سطح پایداری سقوط میکند، زنجیرهای از کارکردهای حیاتی جامعه محلی دچار ایستایی میگردد. پایانههای فروشگاهها از کار میافتند، خدمات بانکی و مبادلات معیشتی روزمره صیادان و کسبه متوقف میشود، امور اداری و آموزشی معلق میماند و حتی سامانههای ثبت خدمات بهداشتی و برقراری ارتباط با مراکز امدادی و درمانی در مواقع بحرانی ناممکن میگردد. این انزوای ارتباطی در نوار ساحلی، نوعی شکاف عمیق ساختاری را میان بدنه پرهیاهوی صنعت نفت و گاز و بافت زیستی بومیان عیان میسازد.
بازتاب این معضل پایدار، سرانجام خطبههای نماز جمعه عسلویه را نیز تحتتأثیر قرار داد؛ جایی که حجتالاسلام والمسلمین محمدی، امامجمعه شهرستان، با ورود به مسئله و انتقاد صریح از وضعیت نامطلوب پوشش شبکه، بر نکتهای کلیدی دست گذاشت: ناتوانی یا محدودیت ساختار اجرایی درون شهرستان برای حل مسئله بهتنهایی، و ضرورت ورود مقتدرانه متولیان بالادستی مخابرات و اپراتورهای مادر. اشاره به تشکیل جلسات در استان فارس و هماهنگیهای فرامنطقهای با شرکت همراه اول، از یک سو نشاندهنده ابعاد بیناستانی زیرساختهای فنی مخابرات در جنوب کشور است و از سوی دیگر، حاکی از یک ساختار اداری کند و فرسایشی که تصمیمگیری تا اجرای بهینهسازی دکلها یا ارتقای ظرفیت بیتیاسها (BTS) را به روندی فراتر از تحمل تابآوری مردم محلی تبدیل کرده است.
مسئله آنتندهی در روستاهایی چون بساتین، آزمونی جدی برای ارزیابی عدالت سرزمینی و توزیع متوازن زیرساختهاست. پذیرفتنی نیست که در چند کیلومتری کریدورهای پیچیده نفت و گاز و سازههای چندمیلیارد دلاری پارس جنوبی، ساحلنشینان وفادار و صبور این خطه برای ارسال یک پیام معمولی یا مکالمه با بستگان خود نیازمند تغییر مکان جغرافیایی یا جستوجوی ارتفاعات باشند. استمرار این وضعیت، این پرسش بنیادین را مقابل وزارت ارتباطات، اپراتورهای تلفن همراه و شرکت مخابرات ایران قرار میدهد: آیا رفع نقاط کور، نوسازی تجهیزات فرسوده رادیویی و تخصیص پهنای باند مناسب به روستاهای مولد جنوب، در جدول اولویتهای توسعهای آنان جایگاهی متناسب با سهم این منطقه در چرخه ثروت ملی دارد؟
امروز بساتین و بخش چاهمبارک چشمانتظار عبور از وعدهها و رسیدن به اقدام عملی هستند. تسریع در اجرای توافقات فنی با اپراتورها و ورود جدی دستگاههای ناظر و متولیان استانی برای بهبود فوری زیرساختهای مخابراتی، نهتنها التیامی بر مطالبات معوق مردمی خواهد بود، بلکه پیششرط تثبیت امنیت اجتماعی، رونق اقتصادی و احترام به منزلت ساکنانی است که در خط مقدم همزیستی با توسعه صنعتی کشور ایستادهاند.
سکوت امواج در پایتخت انرژی
